در جلسات مشاوره و رواندرمانی، گاهی مراجع تغییر میکند و این تغییرات برای خود او نیز، قابل لمس است، اما درست در همان نقطه، اضطرابها شروع میشوند.
آنچه او به خاطرش مراجعه کرده بود، به وضوح در مسیر تغییر است، رابطههایش متعادلتر شده، و واکنشها پختهتر شدهاند، با این حال، نوعی دلشوره برایش ایجاد میشود. انگار ذهنش میگوید: «صبر کن، این وضعیت پایدار نمیماند.»
یادداشتهایی از دکتر پیمان دوستی
در واقع، برای بسیاری از ما، همان الگوهای قدیمی آشنا هستند و ناشناخته، حتی اگر خوب باشد، میتواند تهدیدکننده و اضطرابزا باشد.
اگر سالها خود را «آسیبدیده»، «بیثبات» یا «همیشه مضطرب» دیدهاند، حالا باید با نسخه تازهای از خود روبهرو شوند و این مواجهه ساده نیست. در این مرحله، کار درمان فقط تثبیت مهارتها نیست. کمک به مراجع است تا بتواند «نسخه جدید خود» را پذیرا باشد.
پرسش بالینی کلیدی: چگونه میتوانیم به مراجع کمک کنیم اضطراب پس از پیشرفت را نه نشانه شکست، بلکه بخشی طبیعی از بازسازی و تغییر بداند؟
